ஜூன், 2010 க்கான தொகுப்பு

ரோமன் ஹாலிடே 1953ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ஒரு நகைச்சுவை காதல் சித்திரம். இது வில்லியம் வயளீர் (William Wyler )தயாரித்து இயக்கினார். Gregory  peck, Audrey Hepburn முக்கிய கதாபாத்திரங்களை ஏற்று  நடித்திருக்கிறார்கள். இப்படத்தின் கதை  john Dighton மற்றும்  Dalton Trumbo என்பவர்களால் எழுதப்பட்டது, சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவெனில் இவர்கள்  கம்யுனிச எழுத்தாளர்கள்  என்று  முத்திரை  இடப்பட்டவர்கள் அதனால்  ஹாலிட்டால் ப்ளாக் லிஸ்ட் செய்யப்பட்டவர்கள் அதாவது புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள். Wyler இந்த  கதை சிறப்பாக  இருக்கவே  இதை  பயன்படுத்திக் கொண்டார்  ஆனால் படத்தில்  அவர்கள்  பெயர்களுக்கு  பதிலாக  Ian Mclellan என்பவர்  பெயர்  இடம்  பெற்றிருந்தது.

Ann(Hepburn) ஒரு  இளவரசி, அவர்  ஐரோப்பாவுக்கு(ரோம்) பயணம்  மேற்கொள்கிறார். இவர் அரச குடும்பத்தின் வாரிசு என்பதால் இப்பயணம் ஐரோப்பா முழுவதும் பெருத்த முக்கித்துவத்தை உண்டாக்குகிறது.  ஒரு நள்ளிரவு அவருடைய அரசாங்க கடமைகள், இடையறாத பணிகள் காரணமாக   மிகுந்த மன  உளைச்சலுக்கு  ஆளாகியிருந்த அவருக்கு மருத்துவர் மயக்க ஊசி போட்டு தூங்க வைக்கிறார்.

ஊசி போட்ட பிறகு  மயக்கத்தில்  ரோம் மாளிகையை விட்டு வெளியேறுகிறார் இளவரசி, சிறிது நேரத்தில்    மயக்கத்தின் காரணமாக ஒர் இடத்தில் படுத்து  விடுகிறார்  அங்கே  Joe Bradley (peck)என்ற  டெய்லி  அமெரிக்கன்  பத்திரிகையின்  ரிப்போட்டர் எதேச்சையாக இளவரசியை சந்திக்கிறார். இளவரசியின் நிலை  கண்டு  அவருக்கு  உதவும்  முகமாக  ஒரு டாக்சியில் ஏற்றி, தானும்  ஏறிக்கொள்கிறார். இளவரசி தனது  இருப்பிடம்  பற்றிய  தகவல்  சொல்லும்  நிலையில்  இல்லாததால் அவருடைய வீட்டுக்கே அழைத்து  போக  வேண்டிய  சூழ்நிலை  உருவாகிறது, அன்றிரவு இரவை அங்கேயே கழிக்கிறார்இளவரசி.  காலை  இளவரசி  தூக்கத்திலேயே இருக்கும் நிலையில் joe அவரை அங்கேயே விட்டு விட்டு  வேலைக்கு  சென்று  விடுகிறார்.

பத்திரிகை  ஆசிரியர் தாமதமாக வந்ததற்காக ஜோவை திட்டி தீர்க்கிறார், ரோமிற்கு பயணம் மேற்கொண்டிருக்கும்  இளவரசியின் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிற்கு  சென்றதாக  பொய்த் தகவல் தெரிவிக்கிறார். ஆனால் இளவரசி உடல் நிலை சரி  இல்லாததால்  பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு நிகழவில்லை என ஆசிரியர் தெரிவித்து  பொய் சொன்ன  ஜோவை  கண்டிக்கிறார், அச்சமயத்தில்  இளவரசியின்  புகைப்படத்தை  பார்த்து  ஆச்சர்யமடைந்த ஜோ,  இரவில் சந்தித்து அவருடைய வீட்டில் தங்கியிருக்கும் பெண் தான் இளவரசி என்பதையுணர்ந்து உடனே  ஆசிரியரிடம்  இளவரசியின் பிரேத்தியக  பேட்டியை  வாங்கி  வருவதாக  பந்தயம்  கட்டி  விட்டு செல்கிறார்.

ஜோ  தனது வீட்டில் தங்கியிருப்பது இளவரசி என உணர்ந்த பிறகு அவசரமாக வீடு  நோக்கி விரைகிறார், இதற்கிடையில்  தனது புகைப்படம்  எடுக்கும்  நண்பரிடம்  விசயத்தை  கூறி  இளவரசிக்கு  தெரியாமல்  அவரை  புகைப்படம் எடுக்க  வேண்டும்  என கேட்டுக்கொண்டு  இளவரசியை  வீட்டில் சந்தித்து ரோமை சுற்றி  காட்டுகிறேன் என அழைக்க,  அதை  இளவரசி மறுத்து  விட்டு இரவு ஜோ வீட்டில் தங்கியதற்கும் மயக்க நிலையில் உதவியதற்க்கும் நன்றி கூறி விடைபெறுகிறார்.

உல்லாசமாக ரோம் நகரை தன்னந்தனியாக சுற்றி வரும் இளவரசி தனது சுதந்திரத்தை முதன் முறையாக  முழுமையாக அனுபவிக்கிறார்.  ஜோ இளவரசிக்கு தெரியாமல்  அவரை பின்  தொடர்ந்து மறுபடியும்   எதேச்சையாக  சந்திப்பது  போல  இளவரசியை சந்தித்து அந்நாள்  முழுவதும் அவரோடு  செலவிடுகிறார்.  இரவு  ஒரு படகில்  நாட்டியமாட  செல்கிறார்கள் இளவரசியும் ஜோவும், ரோம் உளவுத்துறை  இளவரசி அங்கிருப்பதை  அறிந்து  அவரை மீட்டு  வர  அங்கே வருகிறார்கள்  ஆனால் அங்கிருந்து  இளவரசியும்  ஜோவும் உளவாளிகளின்  கண்களில்  மண்ணை தூவி விட்டுத் தப்பிக்கிறார்கள். இந்த ஒரு நாள் நட்பு  இளவரசிக்கு ஜோ   மீது  ஒரு ஈர்ப்பை  உண்டாக்குகிறது அது  காதலாகவும்  மலர்கிறது  ஆனால் இளவரசி இந்த உறவு  தொடரமுடியாத  ஒரு நட்பு என உணர்ந்து   ஜோவை விட்டு ரோமின்  பயண  மாளிகைக்கு  செல்கிறார்.

இதற்கிடையில்  ஜோவின்  பத்திரிகையாசிரியர் இளவரசி காணாமல்  போயிருப்பதையும் ஜோவிற்கு  இளவரசி இருக்குமிடம்  தெரியுமென்பதையும் புரிந்து கொள்கிறார். ஆனால்  ஜோ  இதை மறுத்துவிட இளவரசியோடு  அவருக்குத் தெரியாமல் எடுத்த  புகைப்படங்களையும்  வெளியிடாமல்  தவிர்த்து  விடுகிறார்.

மறுநாள், இளவரசி  பத்திரிகையாளர்  கூட்டத்தில்  ஜோவை சந்திக்கிறார், ஜோவின் புகைப்படமெடுக்கும் நன்பர்  அவர்  எடுத்த புகைப்படங்களை  இளவரசியிடம்  கொடுத்து , அவருடைய ரகசியங்கள்  காப்பற்றப்பட்டதை  சொல்லாமல்  சொல்கிறார்.  இளவரசியும்  ஜோவும் பிரிய  மனமில்லாமல்  பிரிகிறார்கள். அவர்களுடைய  சொல்லமுடியாத, விவரிக்க  முடியாத  காதலை   கண்களால்  பரிமாறி  கொள்கின்றனர்.

அதிதி ஒரு சமஸ்கிருத வார்த்தை, அக்கால முனிவர்கள் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வருவார்களாம், அப்படிப்பட்ட முனிவர்களை அதிதி என்று அழைப்பார்கள். இதற்கு நேர்மறையாக இருப்பதே திதி என்பார்கள், அதாவது சொல்லிக்கொண்டு வருபவர்கள் திதிகள்.  இதிலுருந்து சொல்லபடுவதே தேதி என்றும் சொல்வார்கள்.

ஆல்பர்ட் காம்யு என்ற நோபெல் பரிசு வென்ற அல்ஜீரிய-பிரெஞ்சு எழுத்தாளர் எழுதிய ஒரு சிறுகதையின் தமிழாக்கத்தின் தொகுப்பே இந்த கட்டுரை. இதை தமிழில் இரா. இளங்கோ என்பவர் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்.

இந்த கதை 3 கதாபாத்திரங்களை உள்ளடக்கி உள்ளது, ஒரு பள்ளி ஆசிரியர், ஒரு காவல் துறை அதிகாரி, ஒரு அராபிய குற்றவாளி. ஒரு அந்தி மாலை பொழுதில் காவல் அதிகாரி எல்டாகி ஒரு அராபிய குற்றவாளியை எல்-அமுர் என்ற இடத்தில் இருந்து டிங்குவிட் என்ற இடத்தில் உள்ள தலைமை காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்து கொண்டு சென்று இருக்கிறார்.  அது ஒரு பாலைவன பகுதியையும் மலை மேடுகளை கடந்து செல்ல வேண்டிய பகுதி.  எல்-அமுரில்ருந்து 3 கிலோமீட்டர் தள்ளியிருக்கும் ஒரு பள்ளிகூடத்தை வந்தடைகிறார்கள் காவல் அதிகாரியும், அரேபியா குற்றவாளியும். அதிகாரி அந்த பள்ளி ஆசிரியரிடம் குற்றவாளியை ஒப்டைத்து இவனை இங்கிருந்து 20 கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும் டிங்குவிட் நகரத்தில் இருக்கும் தலைமை காவல் அதிகாரியிடம் ஒப்படைக்கவேண்டும் இது அரசாங்க கட்டளை என்றும் கூறுகிறார். ஆசிரியர் மறுத்துரைக்கிறார்,  காவல் அதிகாரி போரின் போது குடிமக்களுக்கும் சில கடமைகள் இருக்கிறது அரசாங்கத்தின் கட்டளையை மீரவேண்டாம் என்று கூறுகிறார்.  காவல்அதிகாரி அரபியனை விட்டு செல்லும்போது இவன் ஒரு தகராறில் தனது அக்காள் மகனை ரசிதுகளை குத்தி வைக்கிற கம்பி கொண்டு கொன்று விட்டதாகவும் இவனை மீட்க இவனை சார்ந்தவர்கள் வர வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதனால் உனது துப்பாக்கியை உன் கையோடு வைத்துகொள் என்று கூறி விட்டு செல்கிறார். பள்ளி ஆசிரியர்க்கு இந்த அரேபியனின் மீது குற்றபார்வை சிறிதும் இல்லை, அவனுடைய கட்டுகளை அவிழ்த்து அவனுக்கு சாப்பிட கொடுக்கிறார், இரவு படுக்க நல்ல வசதி செய்து கொடுக்கிறார். அவனை மறைமுகமாக தப்புவிக்க எண்ணுகிறார், ஆனால் அந்த அரபியன் தப்பிக்கும் எண்ணம் சிறிதும் இல்லாதவனாக இருக்கிறான்.  மறுநாள் இருவரும் டின்குவிட்டுக்கு பயணமாகிறார்கள் , நீண்ட தூரம் சென்ற பிறகு அவர் அரபியனை பார்த்து இங்குருந்து ஒரு நாள் நடந்தால் மூத்த நாடோடி இனத்தை சேர்ந்த ஒரு குடிஇருப்பு இருக்கிறது அங்கே அவர்கள் சட்டத்திற்கு பொருத்தி உன்னை ஆதரிப்பார்கள் மாறாக வேறொரு திசையை காண்பித்து இது வழியே போனால் டிங்குவிட் செல்லலாம், உன் வழியை நீயே தேர்ந்தெடுத்துக்கொள் என்று சொல்லி திரும்பி வந்து விடுகிறார், சில மணி நேரத்திற்கு பின் கொஞ்ச தூரம் போன பிறகு அந்த அரபியன் எங்கே போகிறான் என்று பார்க்க அவனை விட்ட இடத்துக்கு திரும்பி வரும் போது , அவன் காவல் அதிகாரியை சந்திக்க செல்லும் பாதையில் சென்று கொண்டிருப்பது ஆசிரியருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

ஆசிரியர்,இவனை காவல் அதிகாரிகளிடம் ஒப்புவிப்பது பெருமை தருவதாக இருக்காது என நினைத்து தனது சொந்த மக்கள் மீதே பழி போட்டு திட்டினார், கொலைக்கு அஞ்சாத அரபியன் தப்பிக்கிற மேலாண்மை இல்லாதவனாக இருக்கிறானே என்று அதிசயிப்பட்டார். திரும்பி வரும் போது பள்ளிகூட கரும்பலகையில் என் சகோதரனை ஒப்படைத்தீர் அதற்கு செலுத்த வேண்டியது உள்ளது என்ற வாசகம் பார்த்து கொண்டே நின்றார் ஆசிரியர்.

ஸ்டெபான் ஜ்வேயக் என்ற ஜெர்மனிய எழுத்தாளர் எழுதிய ஓடி போனவன் என்ற  சிறுகதையின் மொழிபெயர்ப்பு  பிரதியை நேற்று படித்தேன் அது பற்றிய சிறிய தொகுப்பு இது , அதை தமிழில் மொழி பெயர்த்தவர் யார் என்று தெரியவில்லை.
 
1918 ல் சுவிசர்லாந்தில் ஒரு இரவு நேரத்தில் கதை தொடங்குகிறது,  ஒரு மீனவன் ஜெனோவா ஏரியில் மீன் பிடிக்க செல்லும்போது ஒரு நிர்வான மனிதனை ஏரியில் கண்டு அவனை காப்பற்றி கரைக்கு கொண்டு வருகிறான். அவன் மொழி அங்கு இருப்பவர்களுக்கு  புரியவில்லை, அனால் அவனின் நிலை கண்டு இறங்கி அவனுக்கு உடுக்க உடை தருகிறார்கள் அந்த உள்ளூர் வாசிகள்.  அவனை எல்லோரும் ஒரு காட்சி பொருளாக திரளான மக்கள் வந்து பார்த்து சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்படி இருக்கும் தருவாயில் ஒரு ஹோட்டல் மேலாளர் விஷயம் கேள்வி பட்டு இவனை வந்து சந்திக்கிறார் அவர் பல ஊர்களுக்கு சென்று வந்துள்ள நபர் என்பதால் அவருக்கு தெரிந்த மொழிகளில் எல்லாம் அவனிடம் கேள்வி கேட்டு கொண்டிருந்தார், ரஷ்ய மொழியில் பேசும் போது அவனிடம் இருந்து மலர்ச்சி தென்பட்டது பதில் பேச ஆரம்பித்தான். அவன் ரஷ்ய நாட்டின் சைபீரிய  பகுதியில் வசிக்கும் ஒரு விவசாயி என்பதும் அவன் தன்  மனைவியுடனும் 3 குழந்தைகளுடனும் வாழ்ந்து வருகிறான் என்பதும் தெரிய வந்தது. போரின் பொருட்டு அவனும் அவனுடன் 1000துக்கும்  மேற்பட்டவர்களுடன் ரயிலின் மூலம் வெகு தூரம் வந்ததாகவும் பின்பு கப்பலில்  ஏறியதாகவும் மறுபடியும் ரயிலில் பயணித்து ஒரு இடத்தில போர் புரிந்ததாகவும் குண்டடி பட்டதால் போரிலிருந்து ஓடி வந்ததாகவும் கூறினான்.  அவனது கூற்றின் படி பார்க்கும் போது இந்த ஜெனோவா ஏரியை சைபீரியாவுக்கு பக்கத்தில் உள்ள பைகால்   ஏறி என்று  நினைக்து ஒரு கட்டுமரத்தின் மூலம் வந்து ஏரியில் சிக்கி கொண்டான் என்பதும் தெரிந்தது. மேலும் அதிர்ச்சியான  விஷயம் என்னவெனில் அவன் ரஷ்ய சக்ரவர்த்திக்காக தான்  போர் புரிந்ததாக நினைத்து கொண்டு இருந்தான். 50வருடங்களுக்கு முன்பே ரஷ்ய சகரவர்தியின் ஆட்சி பறிபோனதாக ஹோட்டல் மேலாளர் கூறிய போது அவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இரவு அவனுக்கு உன்ன உணவு கொடுத்து அவனை ஒய்வு எடுத்துகொள்ள சொன்னார், மேலும் இரண்டொரு நாளில் நகர அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைக்கிறோம்  அங்கிருந்து நீ உன் நாடு போய் சேரலாம் என்று சொன்ன போது நான் இந்த ஏரியில் நீந்தி கரையை கடந்து விடுவேன் என அப்பாவியாக கூறினான். அவனுக்கு நாடு, கடவு சீட்டு இது பற்றிய அறிவு எதுவும் இல்லாமல் இருந்தது கண்டு ஆச்சர்யமாக  இருந்தது ஹோட்டல் மேலாளருக்கு. மறுநாள் அவன் ஏரியில் நிர்வாணமாக மிதந்து கொடு இருந்தான் என்ற செய்தி கேட்டு பதறி போனார் மேலாளர். அவனுக்கு கொடுத்த ஆடைகளை ஒழுங்காக மடித்து ஏரியின் கரையில் வைத்து விடு மறுபடியும் நீந்தி கரையை கடக்க முயன்று இருக்கிறான். அனால்  அதில் தோல்வி அடைந்து அவன் இறந்திருக்கிறான். இவ்வாறாக கதை முடிகிறது…
 
போரினால் ஒரு அப்பாவி மனிதனின் வாழ்க்கை பறிபோன விதம் பற்றி  நயம் பட கூறி இருக்கிறார் ஸ்டெபான் ஜ்வேயக், இது போல யாருக்கு, எதற்காக, ஏன் சண்டை இடுகிறோம் என்று  கூட தெரியாத அப்பாவிகள்  இன்றளவும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். வாய்ப்பு கிடைக்கும் பட்சத்தில் இந்த சிறுகதையை நீங்களும் படித்து இன்புறுங்கள்.