Posts Tagged ‘பிரெஞ்சு’

மனிதன் ஒரு சமூகப் பிராணி இது அரிஸ்டாட்டிலின் வாய்மொழி, அவர் எதுக்கு சொன்னாரோ, இந்தப் படத்தை பற்றி விமர்சிப்பவர்கள் எல்லாம் இயக்குனர் சாமியை ஒரு பிராணியை பார்ப்பது போலத் தான் பார்க்கிறார்கள். வரைமுறை  இல்லாத கோணங்களில் சிந்திக்கிறார், சமூகத்திற்கு தேவை இல்லாத, குரூர எண்ணங்களை விதைக்கிறார் என்று பாய்கிறது ஒரு கூட்டம். சிலர் இதெல்லாம் அன்றாடம் இவ்வுலகில் ஏதாவது ஒரு மூலையில் நடந்து கொண்டு தானே இருக்கிறது, இதை படமாக எடுத்ததில் என்ன தவறு இருக்கிறது, சமூகத்தின் கண்ணாடி தானே கலையும், இலக்கியங்களும் என்றும் சாமிக்கு வரிந்து கட்டி கொள்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள்.உண்மையில் படம் எப்படி இருக்கிறது,காட்சி வடிவமைப்பிலும், வசனங்களிலும் வக்கிரங்கள் இருக்கிறதா இதையெல்லாம் ஆராயக்கூட விருப்பமில்லாமல், படத்தின் கருவே தவறு என்று அவரை வாய்க்கு வந்தபடி வசவு பாடி, சில இயக்கங்கள் அடித்ததாக கூட கேள்விப்பட்டேன். 

சரி அதெல்லாம் இருக்கட்டும் இது போன்ற வரம்பு மீறிய உறவு முறைகளை நியாயப்படுத்த முடியுமா? நியாயப்படுத்தலாமா? என்னுடைய பள்ளி பருவத்தில் ஆசிரியர் ஒருவர் ஒரு விவாதத்தின் போது சொன்னார், ஒரு காலத்தில் சில பிரிவு மக்களில், தன் மகனுக்கு கல்யாணம் செய்து வைக்கும் வீட்டுப் பெரியவர்தான் முதலில் அந்த பெண்ணுடன் உறவு வைத்து கொள்வார் இது ஒரு சடங்காக இருந்ததாக கூறினார், அப்பெண்ணுக்கு பிறக்கும் முதல் குழந்தை தன் தகப்பனை அண்ணன் என்றே கூப்பிடும் பழக்கமும் இருந்ததாகவும், நாளடைவில் இந்த சடங்கு சம்பிரதாயம் போனாலும், முதல் குழந்தை தகப்பனை அண்ணன் என்றும் கூப்பிடும் வழக்கம் வெகு காலமாக நீடித்தே வந்தது என்றும் அறிந்து அதிர்ந்தேபோனேன். மேலும் சில இனங்களில் கடவுளின் பெயரால் பூசாரிகள் இந்த சடங்கை செய்தார்கள் என்றும் நான் படித்து இருக்கிறேன். இதெல்லாம் எந்த அளவுக்கு உண்மையோ பொய்யோ தெரியாது. ஒரு விஷயம் மட்டும் தெரிகிறது, இந்த காலத்தில் இது சமூகத்திற்கு ஒவ்வாது. ஒவ்வாது என்றால் வழக்கத்தில் இல்லையா? வலைதளங்களில் அடிக்கடி சாட்(CHAT) செய்பவர்களுக்கு இன்செஸ்ட்(INCEST) என்ற வாக்கியம் தெரிந்திருக்கும். இந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தம் உறவு முறைகளுடன் உறவு கொள்வது போல கற்பனை செய்து பேசுவது தான் அது. அதிக நேரம் நீங்கள் ஒரு சாட் அறையில் இருந்தீர்களானால் ஒரு அழைப்பாகினும் R U INCEST என்று கேட்டு வரும். அவ்வளவு காமுகர்களும் குரூர எண்ணம் படைத்தவர்களும் நம் சமூகத்தில் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். 

சரி சமூகத்தில் இதெல்லாம் இருக்கிறது, ஆனாலும் அதை பெரிதுபடுத்தி காட்ட வேண்டிய அவசியம் என்ன? இது திரைப்பட வடிவில் வரும் போது அதன் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும் என்பது தான் முக்கியக் குற்றச்சாட்டு. கலை விர்ப்பன்னர்களுக்கு என்று ஒரு சமூக பொறுப்பு இருக்கிறது, அந்த பொறுப்பை வியாபாரத்திற்காக விட்டுக் கொடுத்து நாட்டை சீற்கெடுக்காதீர்கள் என்கிறது ஒரு கூட்டம். கெடுக்க என்ன மிச்சம் இருக்கிறது, எல்லாம் கெட்டுத்தானே இருக்கிறது என்கிறது இயக்குனர்  பக்கம் பேசும் கூட்டம். மேலும் இந்தப் படத்தை பொறுத்தவரை இது தவறு என்ற கோணத்தில், சமூகத்திற்கு ஒவ்வாத இந்த உறவு முறையால் அந்த உறவுகளும், சமூகத்தினால் அந்த குடும்பத்திற்கு ஏற்படும் பிரச்சனைகளும் தானே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் அவர்கள் வாதம்.  

நாகரீகத்தின் பிம்பம் சொத்து சேர்க்க ஆரம்பித்தது, உறவுகளும் நமக்கு சொத்து தானே. பிரெஞ்சு சிந்தனாவாதி ரூசோ, எப்போது நாம் ஒரு வட்டத்தை போட்டு இது என் சொத்து என்று சொல்ல ஆரம்பித்தோமோ அன்றே பிடித்தது நமக்கு சனி என்கிறார். உண்மையாக கூட இருக்கலாம் அவர் கூற்று. ஆனாலும் அவர் இருக்கும் காலத்திலேயே அதை யாரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தத்துவமாகத் தான் இன்றளவும் இருக்கிறது, சில விஷயங்கள் படிக்க,பேச நன்றாக இருக்கும் நடைமுறைக்கு சாத்தியப்படாது. அது போல சமூகத்தோடு ஒத்து, அதன் கட்டத்திற்குள்  வாழ்வது முக்கியமாகிறது. அது தானே நாகரீகம் என வரையறை செய்யப் படுகிறது. நாகரீகம்தானே நமக்கு எல்லாம் கற்றுக்கொடுத்தது, அநாகரீகம் உட்பட

சமிபத்தில் நான் படித்த இந்த நூல் ஒரு கம்யூநிச  காம்ரேடின் வரலாறு. 1890 ல் பிரெஞ்சு ஆக்கிரமிப்பில் இருந்த வியட்நாமில்  பிறந்த இவரின் இயற்ப்பெயர் நிகுயன். இளமையில் அவர் எவ்வளவு சிறந்த பண்புகளோடும் தேசபக்தி கொண்டவராகவும் இருந்தார் என்பதை நூல் நன்கு விளக்குகிறது, ஒரு சமையல் காரனாக அமெரிக்காவுக்கு செல்லும் கப்பலில் வேலையாளாக சேர்கிறார். பின் இங்கிலாந்து செல்கிறார் அங்கு சிலகாலம் பனிபுரிகிறார் அங்கிருந்து தங்கள் நாட்டை அடிமையாக்கி வைத்துள்ள பிரெஞ்சு தேசத்திற்கே வருகிறார். கம்யூநிசத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட அவர் ரஷ்யாவிற்கு பயணமாகிறார், ரஷ்ய கம்யூநிச அரசில் பணியமர்கிறார், பின்பு தாய்நாடு வருகிறார், அதற்குள் இவர் தேடும் குற்றவாளியாக இருப்பதால் பல சிறை செல்ல வேண்டியதாகிறது. சீனாவில் சில காலம் சிறையில் இருக்கிறார் அத்தருணத்தில் இவர் இறந்துவிட்டதாகவே நினைத்தனர். ஆனால்  பல கண்டங்களில் இருந்து தப்பி தாயகம் வருகிறார், பிரெஞ்சு ஆக்ரமிப்பு போய் ஜப்பானிய ஆக்ரமிப்பு, சீனாவின் மேலாண்மை இப்படி பல இடையூறுகளுக்கு மத்தியில் சுதந்திர வியட்நாமை அறிவிக்கிறார், குறிகிய காலத்தில் அதுவும் முடிவுக்கு  வருகிறது. மறுபடியும் பிரெஞ்சு படைகள், பின் அமெரிக்காவின் மேலாதிக்கம் தேசம்  இரண்டாக துண்டாடப்படுகிறது. வடக்கு தெற்காக பிரிகிறது அமெரிக்காவின் அட்டுழியங்கள் இவ்வளவையும் தாண்டி தேசத்திற்கு விடுதலை வாங்கி தருகிறார் ஹோ சி மின்.

இவரைப்பற்றி  நிறைய கேள்விபட்டு இருக்கிறேன் முதல் முறையாக அவரின் வரலாறை படிக்கும் போது, அந்த காலகட்டத்தில் காலனிய ஆட்சிமுறை எப்படி இருந்தது.  மக்கள் எவ்வளவு வேதனையை அனுபவித்து இருக்கிறார்கள் என்பதையும் இரண்டாம் உலகப்போரில் நிகழ்ந்த பல விஷயங்கள் இதில் சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது.    ரஷ்ய கம்யூநிச ஆட்சினை பற்றிய விரிவான விளக்கங்களும் அது மனித குலத்திற்கு எவ்வளவு நன்மை பயப்பனவாக இருந்தது என்பதையும் சுரண்டலற்ற சமுகம் எப்படி அமையும் என்பதையும். புரட்சி என்றால் என்ன என்பதையும் நூல் நன்கு விளக்குகிறது. கம்யூநிச வழி போரட்டங்களையும், கொரில்லா போர் குறித்த தகவல்களையும் இந்த நூல் நமக்குத் தருகிறது.

நூலை படிக்கும் போது வியட் நாம் எவ்வளவு சிறிய நாடு அதில் எப்படி புரட்சி விதைகள் தூவப்பட்டன எப்படி போராடினார்கள் ஏன் நம் நாட்டில் அது போல போராட்டங்கள் பெரிதாக நடைபெறவில்லை,  விந்தையாக இருக்கிறது?. இயற்கையிலையே நாம் அடிமையாய்  இருப்பதை சுகமாக நினைகிறோமோ என்ற சந்தேகமும் எழுகிறது. போராடி வாங்காத சுதந்திரத்தின் மேன்மை நமக்கு தெரியாமல் தான் இருக்கிறது. அஹிம்சை ஒரு நல்ல விசயமாக பட்டாலும் நமக்கு போராட்ட குணத்தை அது கொடுக்கவில்லையே, அடங்கிப் போவது எப்படி என்று தானே கற்றுக்கொடுத்திருகிறது.

N . ராமகிருஷ்ணன் என்ற மார்க்சிய கம்யூநிசவாதியால் எழுதப்பட்ட இந்த நூல் கிழக்கு பதிப்பகத்தால் 2007 ல் வெளியிடப்பட்டது. உங்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும்பட்சத்தில் இந்த நூலை வாங்கி படியுங்கள், உண்மையில் நல்லதொரு படைப்பு வெளியீட்டார்களுக்கு நன்றி.

 
1967 ஆம் ஆண்டில் பிரெஞ்சில் வெளியான படம்.  இது 1928 ல் ஜோசப் கேசெல் (joseph kessel) அவர்கள் எழுதிய நாவலை தழுவி எடுக்கப்பட்ட படம், நாவலின் பெயரும்  பெல்லே டே ஜோர் தான். இது 1967 வெனிஸ் திரைப்பட விழாவில் கோல்டன் லயன் பரிசு வென்றது.
 
கதாநாயகி ஒரு இளம் இல்லத்தரசி, அவளுக்கு மனரீதியாக ஒரு பிரச்சனை இருந்தது. அது உடல் ரீதியாக துன்பத்தை அனுபவிக்கும் முறையில் கலவி கொள்வது, இது பற்றி அவளுக்கு அதீத கற்பனை கனவுகளோடு வாழ்ந்து வந்தாள், அவளின் கணவன் ஒரு மருத்துவர்,  அவளின் ஒரு ஆண் நண்பர் மூலமாக  பெரிய பணக்காரர்கள் வந்துபோகும் விபசார விடுதி பற்றி அறிகிறாள் கதாநாயகி. அங்கே சென்று தனது ஆசைகளை தீர்த்துக்கொள்ள விழைகிறாள், தான் தினமும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தான் வர முடியும் எனவும், இது எனக்கு தொழில் இல்லை பொழுதுபோக்குக்காகவும் தீராத தனது ஆசைகளை  தீர்த்து கொள்ளவே இதில் ஈடுபடுகிறேன் எனவும் விடுதியை நடத்தும் பெண்மணியிடம் கூறுகிறாள் மேலும் தன் பெயரை பெல்லே டே ஜோர்  என்று மாற்றி பெயர் சூட்டி கொள்கிறாள்.  
 
சிறிது நாட்களில் கதாநாயகி ஒரு இளம் தாதாவிடம் மாட்டிக் கொள்கிறாள், அவன் இவளை தன்னுடனே இருக்குமாறு கட்டயப்படுத்துகிறான் மேலும் அவளின் கணவனை கண்டு பொறாமை படுகிறான். இந்நிலையில் இந்த தொழிலை விட்டு விலகிவிட எத்தனிக்கிறாள். தாதா அவளின் வீட்டு முகவரியை அறிந்து கொண்டு வீட்டிற்கு வந்து தொந்தரவு செய்கிறான் மேலும் அவளது கணவனிடம் உண்மைகளை சொல்லிவிட போவதாக சொல்லி மிரட்டுகிறான். அவனை வீட்டை விட்டு துரத்துகிறாள் கதாநாயகி. வீட்டிற்க்கு வெளியே வந்து காத்திருந்து அவளது கணவனை சுட்டுவிடுகிறான் பின் காவலர்களால் அவனும் சுட்டுக்கொல்லப்படுகிறான். கதாநாயகியின் கணவன் கோமா நிலைக்கு செல்ல நேரிடுகிறது. காவலர்களுக்கு  குற்றத்தின் பின்னணி தெரியாமலே போகிறது. சில நாட்களுக்கு பின் கதாநாயகியின் கணவன் நலமடைந்து வருகிறார் அப்போது  அவளின் நண்பர்  மூலமாக நடந்த எல்லா விசயங்களை அறிகிறான் அவளது கணவன்.  அவளின் மன ரீதியான பிரச்னை காரணமாக இந்த விஷயத்தை பெரிது படுத்தாமல் விட்டு விடுகிறார். மீண்டும் கதாநாயகிக்கு அதீத கற்பனைகள் வருவது போலவும் ஆனால் இந்த முறை கதாநாயகி தவறான எந்த முடிவையும் எடுக்கவில்லை என படம் முடிகிறது. 
 
அயல் நாடுகளில் பாலியல் சம்பந்தமான இலக்கியங்களுக்கென்று ஒரு வகை உண்டு அதை erotica என்பார்கள் அந்த வகையில் எடுக்கப்பட்ட  கலவி சம்பந்தமான மனநோய் பற்றிய கதை என்பதால்  ஆபாசக்காட்சிகள் தவிர்க்க முடியாதாகிறது, இருப்பினும் நிர்வாணம் தவிர்க்கப்பட்டிருகிறது. இது ஒரு மாறுபட்ட கதை என்பதில் ஐயமில்லை. 60 களில் வந்த உலக சினிமாவில் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு படம் என்று பெல்லே டே ஜோர் அறியப்படுகிறது. 

கேரள மாநிலத்தை சேர்ந்த நவீன எழுத்தாளர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர் எம். முகுந்தன், இவர் 1942ல் பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்திலிருந்த மைய்யழியில் பிறந்தவர். இவரது முதல் கதை 1961 ல் வெளியானது. ஈலோகம் அதிலொரு மனுஷ்யன் எனும் நாவலுக்கு கேரள சாகித்ய அகாடமி பரிசு பெற்றார். தைவத்தின்ற விக்ருதிகள் எனும் இவரது நாவல் தேசிய அகாடமி பரிசை வென்றது. இது பின்னர் திரைப்படமாகவும் வெளியானது. முகுந்தன் எழுதிய மைய்யழி புழையோடே தீரங்களில்  நாவல் ஆன் தி பேங்க் ஆப் மைய்யழி  எனும் பெயரில் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டு 1996 ம் ஆண்டுக்கான கிராஸ் வோர்ட் பரிசு வென்றது. இவரது பல வருட இலக்கியப் பணியை சிறப்பிக்கும் பொருட்டு பிரெஞ்சு அரசாங்கம் இவருக்கு செவாலியே விருது கொடுத்து கௌரவித்தது     

மோகத்தீ,  இவர் எழுதிய நாவலின் தமிழாக்கம், இதை தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் சுரா. கதை கேரளாவில் இருக்கும் ஒரு கிராமப்புறத்தில் வசிக்கும் 50 வயதை தாண்டிய மீத்தலேடத்து ராமுண்ணி என்பவரைச் சுற்றி அமைகிறது. மதிப்பும், பாரம்பரியமும் வாய்ந்த மீத்தலேடத்து குடும்பத்தை சேர்ந்தவரான  இவருக்கு சரோஜினி என்ற ஒரு மனைவியும் 4 குழந்தைகளும் இருக்கின்றன. தனது குடும்பத் தொழிலான எண்ணெய் எடுக்கும் ஆலையும் வைத்திருக்கிறார். ஆலைக்கு தேவையான தேங்காய் அவருடைய தோப்பில் இருந்தே பெறப்படுகின்றன, அது அவருடைய தேவைக்கு போக வெளியில் விற்கும் அளவுக்கு பெரிய தென்னந்தோப்பும் இருந்தது அவருக்கு.  இவருடைய அன்றாட வேலை எண்ணெய் ஆலைக்கு சென்று வருவதும் அவருக்கு சொந்தமான நிலங்களை கவனித்து வருவதுமாகும்.  இவரின் நெருங்கிய நன்பர் அச்சு வாத்தியார், வாத்தியார் இவருடன் சிறுவயதில் படித்தவர். தன்னுடைய எல்லா விசயங்களையும் இவருடன் பகிர்ந்து கொள்வார் பெரியவர்.

ஒரு நாள் நீலகண்டன் என்பவன் ராமுண்ணியை பார்க்கவருகிறான் அவன் எப்போது இவரை பார்க்க வந்தாலும் கடன் கேட்டுத்தான் வருவான். அன்றும் அவ்வாறே வந்து 500 ரூபாய் கேட்க ராமுண்ணி கடன் கொடுக்க மறுத்ததோடு தன்னுடைய நிலைமை சரி  இல்லை  இனிமேல் கடன் கேட்டு வரவேண்டாம் என்றும் சொல்ல, எதிர்பாராத நேரத்தில் நீலகண்டன் ராமுண்ணி காலில் விழுந்து இந்தமுறை மட்டும் எப்படியாகினும் உதவி செய்யவேண்டும் என வேண்டினான் அதோடு நிற்காமல் தன் பையில் இருந்து ஒரு தங்கத்திலான இடுப்பு கொடியை கொடுத்து இதை வைத்து கொண்டு பணம் தருமாறு வேண்டினான் இதனால் கோபமடைந்த ராமுண்ணி தான் அடகு கடை வைத்து இருக்கவில்லை. இதெல்லாம் வேண்டாம் என மறுத்தும், நீலகண்டன் அழுது வேண்டிகேட்கவே  அவனின் நிலைமையை பார்த்து பணம் கொடுத்து அனுப்பினார் இடுப்புக்கொடியையும் திருப்பி கொடுக்க அதை நீலகண்டன் வாங்கி கொள்ள மறுத்துவிட்டு செல்கிறான்.  பெரியவர் மாலை அவன் வீட்டுக்கு சென்று அவனது மனைவியிடம் கொடுத்துவிட வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டு தனது இடுப்பில் மடித்து வைத்துக் கொண்டார். 

மாலை நீலகண்டனின் வீட்டுக்கு சென்ற அவர், நீலகண்டனின் மனைவி சாவித்ரியை சந்திக்கிறார் அவளின் வனப்பை கண்டு மெய்மறக்கிறார், இடுப்புக்கொடியை கொடுக்காமல் வந்துவிடுகிறார். நாட்கள் நகர்கின்றன, ராமுண்ணி நீலகண்டனை தன்னிடம் வேலைக்கு அமர்த்தி கொள்கிறார் மேலும் அவனிடம் இடுப்புகொடியை கேட்க வேண்டாம் எனவும் அதற்க்கு பதிலாக இன்னும் ஒரு 500 ரூபாய் தருவதாகவும் கூறுகிறார். பெரியவர்க்கு சாவித்ரியின் பால் உள்ள ஈர்ப்பு அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறது தன்னிடம் உள்ள அவளின் இடுப்பு கொடியை தனியாக இருக்கும் சமயங்களில் நெஞ்சோடு அனைத்துக் கொள்வதும் தடவிப் பார்ப்பதுமாக மோகம் தலைக்கு ஏறியவராக தன்னை மறந்து பித்து பிடித்தவர் போல இருக்கிறார். இதனால் இவருடைய நன்பர் அச்சு வாத்தியாரும், மனைவி சரோஜினியும் கலக்கமடைகின்றனர், ஒரு நாள் ராமுண்ணி மாடியில் உள்ள தனியறையில் இடுப்புக்கொடியுடன் கையும் களவுமாக மனைவியிடம் பிடிபடுகிறார், சரோஜினி இந்த விஷயத்தை அச்சு வாத்தியாரிடம் சொல்ல நீலகண்டனின் மனைவியின் இடுப்புக்கொடி தான் அது எனத் தெரிந்து அச்சு வாத்தியார் சாவித்திரியிடம் சென்று 500 ருபாய் கொடுத்து உன் இடுப்புக்கொடியை ராமுண்ணியிடம் இருந்து மீட்டு  வா என்று சொல்கிறார். ஆனால் பெரியவர் இடுப்புக்கொடியை கேட்க வேண்டாம் எனவும் அதற்க்கு பதிலாக பணம் கொடுத்து விட்டார் எனவும் அவள் கூற அச்சு வாத்தியார் செய்வதறியாது விழிக்கிறார். சிறிது நேரம் கழித்து ராமுண்ணியின் நிலைமையை விவரித்துக் கூற சாவித்திரி அதிர்ச்சி அடைகிறாள்.  கடைசியில் ஒரு நாள் சாவித்திரி அவளது வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள ஓடையில் குளிக்கும் போது பட்டாம்பூச்சி  ஒன்றை துரத்தி கொண்டே நீந்தி செல்லும் போது புதரின் மறைவில் இருந்து ஒரு கை அவளின் இடுப்பில் அவளது இடுப்புக்கொடியை கட்ட செய்வதறியாது அதிர்ச்சியுடன் விழிப்பதாக கதை முடிகிறது.

ஒரு வயது முதிர்ந்த ஒருவரின் மோகம் அவரை எப்படி பாடாய் படுத்துகிறது என்பதை முகுந்தன் நன்றாக வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். ராமுண்ணிக்கு தான் செய்வது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதும் அவருடைய குடும்ப மரியாதையும், பாரம்பரியமும் இதால் எவ்வளவு கெட்டுவிடும் என்பது தெரிந்தும் தன்னிலை மறந்து இருப்பதை ஆசிரியர் நன்கு விளக்கி இருக்கிறார்.  நாவலை படிக்கும் போது கிராமத்திலேயே இருப்பது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. மொழியாக்கம் செய்து வெளியிட்டவர்களுக்கு நன்றி.

அதிதி ஒரு சமஸ்கிருத வார்த்தை, அக்கால முனிவர்கள் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வருவார்களாம், அப்படிப்பட்ட முனிவர்களை அதிதி என்று அழைப்பார்கள். இதற்கு நேர்மறையாக இருப்பதே திதி என்பார்கள், அதாவது சொல்லிக்கொண்டு வருபவர்கள் திதிகள்.  இதிலுருந்து சொல்லபடுவதே தேதி என்றும் சொல்வார்கள்.

ஆல்பர்ட் காம்யு என்ற நோபெல் பரிசு வென்ற அல்ஜீரிய-பிரெஞ்சு எழுத்தாளர் எழுதிய ஒரு சிறுகதையின் தமிழாக்கத்தின் தொகுப்பே இந்த கட்டுரை. இதை தமிழில் இரா. இளங்கோ என்பவர் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்.

இந்த கதை 3 கதாபாத்திரங்களை உள்ளடக்கி உள்ளது, ஒரு பள்ளி ஆசிரியர், ஒரு காவல் துறை அதிகாரி, ஒரு அராபிய குற்றவாளி. ஒரு அந்தி மாலை பொழுதில் காவல் அதிகாரி எல்டாகி ஒரு அராபிய குற்றவாளியை எல்-அமுர் என்ற இடத்தில் இருந்து டிங்குவிட் என்ற இடத்தில் உள்ள தலைமை காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்து கொண்டு சென்று இருக்கிறார்.  அது ஒரு பாலைவன பகுதியையும் மலை மேடுகளை கடந்து செல்ல வேண்டிய பகுதி.  எல்-அமுரில்ருந்து 3 கிலோமீட்டர் தள்ளியிருக்கும் ஒரு பள்ளிகூடத்தை வந்தடைகிறார்கள் காவல் அதிகாரியும், அரேபியா குற்றவாளியும். அதிகாரி அந்த பள்ளி ஆசிரியரிடம் குற்றவாளியை ஒப்டைத்து இவனை இங்கிருந்து 20 கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும் டிங்குவிட் நகரத்தில் இருக்கும் தலைமை காவல் அதிகாரியிடம் ஒப்படைக்கவேண்டும் இது அரசாங்க கட்டளை என்றும் கூறுகிறார். ஆசிரியர் மறுத்துரைக்கிறார்,  காவல் அதிகாரி போரின் போது குடிமக்களுக்கும் சில கடமைகள் இருக்கிறது அரசாங்கத்தின் கட்டளையை மீரவேண்டாம் என்று கூறுகிறார்.  காவல்அதிகாரி அரபியனை விட்டு செல்லும்போது இவன் ஒரு தகராறில் தனது அக்காள் மகனை ரசிதுகளை குத்தி வைக்கிற கம்பி கொண்டு கொன்று விட்டதாகவும் இவனை மீட்க இவனை சார்ந்தவர்கள் வர வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதனால் உனது துப்பாக்கியை உன் கையோடு வைத்துகொள் என்று கூறி விட்டு செல்கிறார். பள்ளி ஆசிரியர்க்கு இந்த அரேபியனின் மீது குற்றபார்வை சிறிதும் இல்லை, அவனுடைய கட்டுகளை அவிழ்த்து அவனுக்கு சாப்பிட கொடுக்கிறார், இரவு படுக்க நல்ல வசதி செய்து கொடுக்கிறார். அவனை மறைமுகமாக தப்புவிக்க எண்ணுகிறார், ஆனால் அந்த அரபியன் தப்பிக்கும் எண்ணம் சிறிதும் இல்லாதவனாக இருக்கிறான்.  மறுநாள் இருவரும் டின்குவிட்டுக்கு பயணமாகிறார்கள் , நீண்ட தூரம் சென்ற பிறகு அவர் அரபியனை பார்த்து இங்குருந்து ஒரு நாள் நடந்தால் மூத்த நாடோடி இனத்தை சேர்ந்த ஒரு குடிஇருப்பு இருக்கிறது அங்கே அவர்கள் சட்டத்திற்கு பொருத்தி உன்னை ஆதரிப்பார்கள் மாறாக வேறொரு திசையை காண்பித்து இது வழியே போனால் டிங்குவிட் செல்லலாம், உன் வழியை நீயே தேர்ந்தெடுத்துக்கொள் என்று சொல்லி திரும்பி வந்து விடுகிறார், சில மணி நேரத்திற்கு பின் கொஞ்ச தூரம் போன பிறகு அந்த அரபியன் எங்கே போகிறான் என்று பார்க்க அவனை விட்ட இடத்துக்கு திரும்பி வரும் போது , அவன் காவல் அதிகாரியை சந்திக்க செல்லும் பாதையில் சென்று கொண்டிருப்பது ஆசிரியருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

ஆசிரியர்,இவனை காவல் அதிகாரிகளிடம் ஒப்புவிப்பது பெருமை தருவதாக இருக்காது என நினைத்து தனது சொந்த மக்கள் மீதே பழி போட்டு திட்டினார், கொலைக்கு அஞ்சாத அரபியன் தப்பிக்கிற மேலாண்மை இல்லாதவனாக இருக்கிறானே என்று அதிசயிப்பட்டார். திரும்பி வரும் போது பள்ளிகூட கரும்பலகையில் என் சகோதரனை ஒப்படைத்தீர் அதற்கு செலுத்த வேண்டியது உள்ளது என்ற வாசகம் பார்த்து கொண்டே நின்றார் ஆசிரியர்.