Posts Tagged ‘satyajitray’

பிபூதிபூசன் பண்டோபாத்யாய் என்பவர் எழுதிய நாவலை தழுவி இந்த படம் எடுக்கப்பட்டது. 

வங்காளத்தின் ஒரு கிராமிய சூழலில் இந்த படத்தின் களம் அமைந்திருக்கிறது. ஹரிஹர் என்பவர் ஒரு ஏழை பிராமணன், அவருக்கு வேதம் ஓதுதலை விட எழுத ரொம்ப பிடிக்கும், தனது எழுத்தாற்றல் அவருடைய வறுமையை போக்கும் என்ற நினைப்பில் நிறைய எழுதுகிறார் துருதிஷ்டவசமாக அவருடைய படைப்புகள் எதுவும் அவர் வறுமையை போக்கவில்லை. ஹரிஹரின் மனைவி சர்பஜெயா,  கிடைக்கும் வருமானத்தில்  தன் குடும்பத்தை ஒருவாறு நிர்வகித்து கொண்டிருக்கிறாள். ஹரிஹர் சர்பஜெயா தம்பதிக்கு துர்கா என்ற பெண் ஒருத்தி இருக்கிறாள், கதையின் போக்கில் அப்பு என்கிற ஒரு மகனும் பிறக்கிறான். குடும்பத்தில் இன்னொரு உறுப்பினராக ஹரிஹரின் மூத்த சகோதரி ஒருவளும் இருக்கிறாள், வயதான மூதாட்டியான அவள்  அடிக்கடி சர்பஜெயாவிடம் சண்டை போட்டுகொண்டு தனது உறவினர்களின் வீட்டில் போய் தங்கிவிட்டு மீண்டும் ஹரிஹர் வீட்டுக்கே திரும்பி விடுவாள். துர்கா துடுக்கான ஒரு பெண், தன் வீட்டிற்க்கு அருகில் உள்ள வீட்டின் மரங்களில் இருந்து பழங்களை திருடிவிட்டதாகவும்  ஒரு சமயம் சிருமனியால் ஆன ஒரு கழுத்து சங்கிலியை திருடி விட்டாள் என்றும் புகார்கள் வந்தவன்னம் இருக்கும் இதனால் சர்பஜெயா மிகுந்த வேதனைபட்டாள், மேற்கொண்டு வாங்கிய கடனை திரும்பி கொடுக்காததால் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி இருந்தாள்.  ஹரிஹர் தன் குடும்ப வறுமையை போக்க அருகிலுருக்கும் நகரம் ஒன்றிற்கு வேலைக்கு செல்கிறார், சென்றவர் வெகு நாட்கள் ஆகியும்  வீடு திரும்பவே இல்லை, கடிதம் ஒன்றின் மூலமாக சென்ற காரியம் ஈடேறவில்லை ஆதலால் போதுமான பணம் சம்பாதித்து வர சிறிது காலம் ஆகும் என தகவல் கூறி இருந்தார். இந்நிலையில் துர்கா தனது தம்பி அப்புவின் ஆசையை நிவர்த்தி செய்யும் பொருட்டு ரயில் போவதை பார்க்க  செல்கின்றனர் ஆனால் மழைகாலம் ஆதலால் துர்கா மழையில் நனைய வேண்டியதாகிறது, இதனால் காய்ச்சல் வருகிறது, வறுமையின் பிடியில் இருப்பதால்  சரியான  சிகிச்சை கொடுக்க முடியவில்லை. காய்ச்சல் மோசமாகி துர்கா இறக்க நேரிடுகிறது. பலத்த மழையின்  காரணமாக வீடு மிகுந்த சேதாரத்திற்கு உள்ளாகிறது இந்நிலையில் ஹரிஹர் வீடு திரும்புகிறார் துர்கா இறந்த செய்தி கேள்விப்பட்டு மனமுடைந்து  அழுகிறார். கடைசியில் தனது மூதாதையரின் வீட்டையும் அந்த கிராமத்தையும்  விட்டு விட்டு குடும்பத்தோடு ஹரிஹர் ஒரு வண்டியில் ஏறி கிளம்புவதாக படம் முடிகிறது.  

படத்தில் துர்கா கதாபாத்திரம் வெகு அருமையாக வடிவமைக்கப்பட்டிருகிறது, சிறுமியின் நடிப்பு படத்திற்கு முதுகெலும்பாக அமைகிறது. துர்கா இறந்த பின் களவு போன சிருமனியால் ஆன கழுத்து சங்கிலி அப்புவிற்கு கிடைப்பதும் தனது இறந்த அக்காவின் மேல் பழி வரகூடாது என்று அதை ஒரு குட்டையில் எறிவதும் நெஞ்சை நெகிழ செய்கிறது. ஹரிஹரின் சகோதரியாக வரும் மூதாட்டியின் நடிப்பும் வெகு பிரமாதம், காட்டுப்பகுதியில் மூதாட்டி அனாதையாக இறந்து கிடக்கும் காட்சி மனதை நெருடுகிறது. இந்தப்படம் சத்யஜித்ரேவின்  முதல்படம், வறுமை கொடியது,  கொடிதான வறுமையை கொஞ்சம் கூட குறையாமல் நம்மை உணர செய்கிறார் இயக்குனர்.

இந்தப்படம் போரால் என்ற வங்காள கிராமத்தில் படமாக்கப்பட்டது. இந்தப்படம் சத்யஜித் ரே விற்கும் அவருடைய ஒளிப்பதிவாளருக்குமன்றி, தொழில்நுட்ப கலைஞர்கள் பலருக்கு முதல் படம். இந்த படத்தை முதலில் ரே அவர்களே தயாரித்தார். போதுமான பணம் இல்லாத காரணத்தால் தயாரிப்பு தடைபட்டு, தடைபட்டு தொடர்ந்தது, வரைகலை நிபுணராக பணியாற்றி அதன் மூலம் வந்த வருவாயிலும், தன் மனைவியின் நகைகளை விற்றும் படம் முடியவில்லை, கடைசியில் வங்காள அரசு உதவியுடன் இந்த படம் முடிக்கப்பட்டு திரையிடப்பட்டது.  சத்யஜித்ரே படம் தாமதமாக முடிந்தபிறகு  3 காரணங்களால் இந்த படம் காப்பாற்றப்பட்டது, அப்புவின் மழலைதனமான குரல் உடையவில்லை, துர்கா அதிகம் வளரவில்லை, மூதாட்டி இந்த்ரால் இறக்கவில்லை என்று வேடிக்கையாக  சொன்னார்.

1956 ஆம் ஆண்டின் சிறந்த இந்திய படமாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. 1956  ஆம் ஆண்டின் கேன்ஸ் திரைப்படவிழாவில் சிறந்த மனித ஆவணம்(best human document) என்ற விருதும், இதை தொடர்ந்து இந்த படத்திற்கு சர்வதேச அளவில் நிறைய விருதுகள் கிடைத்தது.

சத்யஜித்ரேவை நமக்கு பலரில் உலகப்புகழ் பெற்ற இயக்குனராக தெரியும். அதுவும் கலைப்பட இயக்குனர், யதார்த்த சினிமா என்கிற பேரில்  மெதுவாக போகும் படங்கள் என்று வெகுஜன மக்களால் கூறப்படும் படங்களை தான் நாமறிவோம். ஆனால் அதற்கு சற்றும் சம்பந்தம் இல்லாத வகையில், திருப்பங்களுடன் கூடிய  துப்பறியும் கதைகளை எழுதுவார் என்பது சமிபத்தில் கைலாஷில் ஒரு கொலையாளி என்ற அவரது கதையை படித்தபின் தான் தெரிந்தது. கதையின் முன்னுரையில் சத்யஜித்ரே சிறு வயதில் ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகளில் எவ்வளவு  ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார் என்பதும் அதுவே அவருக்கு இந்த பெலுடா கதைகளை எழுத தூண்டியதாக  சொல்லப்பட்டிருந்தது.

 இந்த பெலுடா கதைகள் சத்யஜித்ரேவின் தாத்தா நடத்தி வந்த சந்தேஷ் என்ற சிறுவர் பத்திரிகையில்  1965 முதல் வெளியாயியன. இந்த பத்திரிகை சில காரணங்களால் இடையில் நிறுத்தப்பட்டு பின் சத்யஜித்ரேவால் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்டது. மொத்தம் 35 கதைகள் இதில் அடக்கம். முதல் 34 கதைகள் சத்யஜித்ரே வாழ்நாளிலேயே வெளியாயியன 35 வது கதை அவர் இறந்த பிறகு 1995 இல் வெளியானதாக தகவல்.

 கதைகள் யாவும் பெலுடா(கதாநாயகன்)வின் ஒன்று விட்ட சகோதரன் மாதேஷ் என்பவர் சொல்வது போல அமையும். பெலுடா, மாதேஷ், லால்மோகன் பாபு, சித்து, என்ற முக்கிய கதா பாத்திரங்கள் இதில் இடம்பெற்றிருக்கும். ஜெய் பாபா பெலுநாத், சோனார் கேளா என்ற 2  பெலுடா கதைகளை திரைப்படமாகவும் சத்யஜித் ரே எடுத்தார். சில பெலுடா கதைகள் காமிக்ஸ் புத்தக வடிவில் பின்னர் வெளியானது. ஒவ்வொரு வருடமும் சந்தேஷ் பத்திரிகையில் துர்கா பூஜை சமயத்தில் பெலுடாவின் புதிய கதை வெளியாகும். பின்னர் எல்லாம் தொகுக்கப்பட்டு ஒரு தலைப்பின் கீழ் வெளியானது.

கைலாஷில் ஒரு கொலையாளி சிலை திருட்டை மையமாக கொண்டு எழுதப்பட்ட ஒரு துப்பறியும் கதை. புவனேஷ்வரில் உள்ள ராஜா ராணி கோவிலில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு யக்க்ஷி யின் தலை வெளிநாட்டவர் ஒருவரிடம் விற்கப்படுகிறது, அவர் போன விமானம் விபத்துக்குள்ளாகிறது, இந்த தகவல் பெலுடாவிற்கு எட்ட யக்க்ஷி தலையை மீட்க விபத்து நடந்த இடத்திற்கு செல்கிறார், அதற்க்கு முன்னே அதை விற்றவன் அதை கைப்பற்றி கொண்டு ஹௌரங்காபாத் செல்ல பின் தொடர்து மாதேஷ் மற்றும் ராம் பாபுவின் துணை கொண்டு குற்றவாளியை பிடிப்பதே கதையின் சுருக்கம்.

சத்யஜித்ரேவின் படங்களை பார்த்தவர்கள் இந்த பெலுடா கதைகளை படிப்பார்களேயானால் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு சத்யசித்ரேவை நாம் இந்த கதைகள் மூலம் அறியலாம். மேலும் துப்பறியும் கதைகளை நமது இலக்கியங்கள் ஒரு தரமான படைப்பிலக்கியமாக அங்கீகரிக்காத சூழ்நிலையில் சத்யஜித்ரேவின்  இந்த பெலுடா கதைகள் வெகுஜன மக்களின் விருப்பத்தையும் அவர் பூர்த்தி செய்திருக்கிறார் என்பது புலனாகிறது.